Bycie mamą dwójki dzieciaków nie jest łatwe, szczególnie jeśli jedno z nich jest jeszcze na tyle małe, że wszystkie potrzeby komunikuje płaczem, a drugie na tyle duże, że wszystko chce wymusić płaczem. Ale wśród tych codziennych zmagań i ćwiczenia się w cierpliwości, która szczególnie potrzebna jest przy trzylatku, zdarzają się zabawne historie.

Po powrocie synka z przedszkola wypytuję, co robili ciekawego w ciągu dnia, a na koniec pytam, co mieli na obiadek. Na wszystkie te pytania moje dziecko odpowiada mi z lekkim znudzeniem:

***

Witam Was w Nowym Roku:)

Nie pytam jak minęły Wam święta, bo pewno większość z Was już ich nie pamięta. Ja pamiętam, bo te święta były dla mnie wyjątkowe. Często słyszę: "święta, święta i już po" Uśmiecham się wtedy do siebie, bo dla mnie te święta były początkiem czegoś zupełnie nowego. Nowego życia. Przeżyłam je w zupełnie innym wymiarze. Stały się spełnieniem tego, na co czekaliśmy przez ostatnie dziewięć miesięcy. I trwają nadal:) Tak moi kochani, w Boże Narodzenie zostałam mamą małej Tosi:)

Oto nasza kruszynka

I tak oto, za sprawą tej małej istotki, nasze życie po raz drugi, wywrócone zostało do góry nogami:) Teraz uczymy się życia na nowo, na nowo organizujemy sobie czas, dzielimy z mężem obowiązki troski i radości świeżo upieczonych rodziców. I próbujemy przetrwać nieprzespane noce:)

Na nowo wpatrujemy się z zachwytem w te małe rączki i nóżki, w dołeczki na policzkach, w niewinne i nieświadome jeszcze uśmiechy.

I podobnie jak za pierwszym razem, targają mną przeróżne uczucia. Od wielkiej radości i dumy, do panicznego lęku o tą małą kruszynkę.  Podobnie jak wtedy, chciałoby się naprawić cały świat, usunąć z niego zło, cierpienie, ból i łzy. I usłać jej drogę płatkami róż. Znacie te uczucia? Też tak miałyście? 

Mówią, że to hormony, a mnie się zdaje, że to miłość:)

 

Kochani, życzę Wam wszystkiego dobrego w Nowym Roku!!!

O tym, że czas szybko leci i, że najlepiej widać to po dzieciach,  wiedzą chyba wszyscy. Ja widzę to teraz także po tym, jak dawno nie było mnie na tej zakładce mojego bloga:)

W sierpniu nasz synek skończył dwa i pół roku. I o ile pierwszy roczek pamiętam bardzo dokładnie, o tyle ostatnie półtora jakoś tak zlało się w jedną całość. Choć oczywiście pewne etapy jego rozwoju były bardzo widoczne.

Najbardziej charakterystyczny, to słynny bunt dwulatka, który nadal czasami nas dopada, ale najgorsze chyba mamy już za sobą. Dobrze jest trochę poczytać na ten temat by mieć choć podstawową wiedzę, dlaczego nasze dzieci z aniołków zmienią się w diabełki. I że to nie ich wina i nie chodzi o to, że chcą nam zrobić na złość, a jest to jedynie efektem nie radzenia sobie z emocjami. Kiedy to zrozumiałam, zrobiło się łatwiej. Nauczyłam się przeczekiwać jego napady złości i nie krzyczeć, choć oczywiście własne emocje też czasami trudno poskromić i nad nimi zapanować.

Kolejnym, jakże ważnym etapem rozwojowym, na jego drodze do dorosłości, był fakt, że zaczął mówić. A było to jeszcze przed jego drugimi urodzinami. Pamiętam to jak dziś, choć w grudniu będzie już rok, jak zaczął wypowiadać najpierw pojedyncze słowa, zaledwie kilka, potem coraz więcej, aż w wkrótce zaczął  łączyć je w pary. Pamiętam, że w ciągu tych pierwszych trzech tygodni zrobił niesamowite postępy. Dziś mówi aż za dużo::):) Szybko też zorientowałam się - czemu to mnie już nie dziwi? - że w mowie naśladuje nas. Na przemian, zwłaszcza na początku, słyszałam wypowiadane po dziecinnemu własne i męża słowa. Czasami przy tej okazji bywało zabawnie, innym razem wytrzeszczałam ze zdziwienia oczy skąd on zna takie hasła? Oto kilka przykładów, jak dziecko może nas zaskoczyć:

Nigdy nie zapomnę jak pewnego razu w sieciówce na zakupach gdy pakujemy zakupy do torby, bo mój synek, oczywiście chętnie mi pomaga, mówi na koniec na cały głos do pani obsługującej nas dziękuję. I nic, pani zaczęła już obsługiwać następną osobę w kolejce. I nagle słyszę jak moje dziecko, głośno i wyraźnie, tak, że nie tylko pani za ladą, ale również wszyscy w kolejce go słyszą, mówi, pseciez powiedziałem dziękuję. Dopiero wtedy pani zareagowała, uśmiechnęła się i też mu podziękowała, co bardzo ucieszyło synka i wyszedł ze sklepu zadowolony. A ja zaczęłam się zastanawiać, po kim on jest taki stanowczy, bo raczej nie po mnie.

Innym razem gdy jesteśmy z synkiem na zakupach w czasie gdy ja pakuję siatki  i płacę, mój synek ucieka mi nagle na zewnątrz. Wybiegam za nim wielce zdenerwowana, dopadam na parkingu i tłumaczę dlaczego nie może tak robić i jakie to jest niebezpieczne. Mówię i mówię, zastanawiając się jednocześnie, jak do niego dotrzeć, gdy nagle mój syn, który do tej pory milczał patrzy na mnie i mówi: mama pseplasam. Nie chciałem. Jak wrócimy do domu to cię psytulę. 

Raz, gdy długo nie wychodziłam  z toalety, słyszę nagle zapytanie mojego dziecka:
- mama wsystko dobze?
- Tak, - odpowiadam - poczekaj jeszcze chwilkę, zaraz wyjdę tylko zrobię siusiu. Na co mój synek staje nagle w drzwiach łazienki i mówi wielce zdziwiony:
- Mama, ale jak, pzeciez ty nie mas siusiaka?



W pewien deszczowy dzień, których niestety w tym roku mamy zbyt dużo, moje dziecko pozostawione na chwilę samo sobie, chodzi po kuchni w kółko i słyszę jak powtarza wielce znudzony:  
- Ale nudno dzisiaj w domu.

W miniony weekend była u nas paskudna pogoda. I o ile w sobotę nie pozwoliłam jej zniechęcić się do wspólnych z dzieckiem spacerów, o tyle w niedzielę nie miałam na to już w ogóle ochoty. Wpadłam więc na genialny - jak mi się wtedy wydawało -  pomysł i postanowiłam wybrać się z mężem i z dzieckiem do galerii handlowej.


Myślałam sobie, zawsze to lepsze niż kiszenie się w mieszkaniu. My wypijemy kawę,

Problemy zaczęły się już na samym początku, kiedy to musieliśmy stać w korku przy wjeździe do galerii, tak wiem, głupim pomysłem było brać samochód, gdy do galerii ma się przysłowiowe dwa kroki. Ale podał deszcz i samochód miał nam ułatwić życie. Tymczasem nam je utrudnił, bo podobnie jak wszyscy inni, jeździliśmy w kółko próżno usiłując znaleźć wolne miejsce parkingowe. 

Wkrótce dziecko zaczęło zdradzać oznaki zniecierpliwienia, które szybko przerodziły się w głośny protest. Wysiadłam więc z nim, mając nadzieje, że w galerii uda mi się zająć czymś dziecko, a mąż w tym czasie jakimś cudem znajdzie wolne miejsce parkingowe. Niestety, naszemu synkowi wcale ten pomysł się nie spodobał i zaczął wrzeszczeć w wniebogłosy domagając się natychmiastowej obecności taty. 

Kiedy wreszcie udało mi się go uspokoić nadszedł mąż. Odzyskałam więc nadzieję, że jeszcze uda się uratować to popołudnie. Złudne nadzieje, gdyż, jak już wkrótce miało się okazać, wyglądało na to, że całe miasto wpadło na genialny pomysł spędzenia deszczowego, niedzielnego popołudnia w galerii.

Próżno chodziliśmy od kafejki do kafejki szukając miejsca na spokojne wypicie kawy, kolejka do ciuchci też była długa na kilometr. Wszędzie pełno ludzi, nie sposób przejść spokojnie nie obijając się o innych. I jeszcze ten wózek, w którym nasz synek w ogóle nie chciał siedzieć! Zresztą w ogóle jakakolwiek próba nawiązania współpracy z nim kończyła się fiaskiem. Trudno się nawet dziwić, pewno, podobnie jak my, on też był zmęczony tym hałasem i tłumem ludzi. Nie pomagał też fakt, że było potwornie gorąco.

Wkrótce mieliśmy już dość. Odechciało mi się i rodzinnych wypadów do galerii, i kawy. Wykończeni i w kiepskich humorach - z kubkiem kawy na wynos -  wróciliśmy do domu. I tak oto, jeszcze kalendarzowa  zima się nie skończyła, a ja już zatęskniłam za białym puchem, który dawał wprost nieograniczone możliwości spędzania z dzieckiem czasu  na świeżym powietrzu.

Czasami niewinne z pozoru zdarzenie da nam dużo do myślenia. Tak było ostatnio, kiedy to moje dziecko uświadomiło mi, że uczy się świata poprzez obserwowanie i naśladowanie mnie.

Codziennie, kiedy jesteśmy już gotowi do wyjścia na zewnątrz, wracam, staję na progu kuchni, przechylam się do przodu, tak by widzieć kuchenkę i sprawdzam wzrokiem, czy wszystko na gazie wyłączyłam. Dopiero wtedy mogę spokojnie wyjść. Tak już mam i cóż ja na to poradzę? I ostatnio, kiedy byliśmy już  w drzwiach, gotowi do wyjścia, mój synek zaczął nagle wyrywać mi się z rąk, myślałam, że zapomniał coś zabrać ze sobą. Ale patrzę, on wraca na próg kuchni, staje i wychyla się do przodu ze wszystkich sił, próbując jednocześnie zachować równowagę. Rozgląda się po całej kuchni jakby czegoś szukał, po czym jakby nigdy nic wraca do mnie i ciągnie mnie za rękę, żebyśmy już szli. Stałam nie rozumiejąc jego zachowana. Aż w końcu uświadomiłam sobie, że on mnie po prostu NAŚLADUJE. Cała ta sytuacja była tak komiczna, że usiadłam ze śmiechu, to z kolei spodobało się mojemu synkowi i też zaczął się śmiać, uradowany, że udało mu się mnie rozbawić.

Ale tak naprawdę, to wydarzenie  dało mi dużo do myślenia.  Wszak uświadomiłam sobie, jak bardzo nasze pociechy nas obserwują i naśladują! I to na każdym kroku! Niby jest to oczywiste i wszyscy o tym wiemy. Ale na co dzień chyba jednak o tym zapominamy... Dzięki temu zajściu, po raz kolejny, zdałam sobie sprawę jaka to wielka odpowiedzialność wychowywać młodego człowieka, kształtować jego zachowanie, nawyki, ba, nawet światopogląd A poza tym, dotarło do mnie, jak wielką mamy - względem naszych dzieci - lekcję do odrobienia. To od nas zależy jak będą postrzegały świat i ludzi. Czy będą ufne i ciekawe świata, czy na przykład lękliwe i wycofane.  Oczywiście, kiedyś pójdą swoją drogą, sami będą decydować o sobie i sami dokonywać różnych  wyborów, które zapewne, nie zawsze będą nam się podobały. Wtedy niewiele już będziemy mogli na to poradzić, ale póki co, możemy wiele. I tak sobie  myślę (może naiwnie?) czym skorupka za młodu nasiąknie...

Czasami w rozmowach z innymi - pracującymi zawodowo mamami - słyszę:
- Nie pracujesz? Rany, ja bym chyba zwariowała siedząc w domu...

No cóż, jeszcze jakoś nie zwariowałam, ale też i nie siedzę, bo akurat siąść, przy moim małym szkrabie to nie bardzo mam kiedy . Chyba, że śpij a ja właśnie piszę bloga:) Dlatego nie przepadam za tym stwierdzeniem. Ale tak, jestem w domu z moim synkiem przez cały dzień. Wychowuję go. To moja pełno etatowa praca. Owszem, czasami mam wszystkiego dość i marzę o powrocie do pracy. Ale czy pracując na etacie, też nie masz czasami dość? Nie chcesz rzucić tego wszystkiego w czorty i wyjechać gdzieś daleko?

 I tak się czasem zastanawiam, czy one na prawdę mają na myśli, to, że zwariowałyby siedząc ze swoim dzieckiem w domu, czy też mi... zazdroszczą? Bo bycie ze swoim dzieckiem na co dzień, uczenie go nowych rzeczy, pielęgnowanie, pokazywanie świata, to NAJLEPSZA robota jaką do tej pory maiłam. Szczególnie teraz, kiedy mój synek z dnia na dzień zdaje się coraz więcej rozumieć. Tylko patrzeć, jak zacznie mówić i zasypywać mnie tysiącami pytań:)

A wiecie, co "w siedzeniu w domu" ze swoim dzieckiem jest najlepsze? PORANKI! Kiedy moje dziecko budzi się rano to mamy czas, żeby poleżeć sobie razem, poprzytulać się, pooglądać albo poczytać bajki, jak to się u nas mówi, poczekać, żeby weszło żółtko:). A potem BEZ POŚPIECHU I BEZ NERWÓW można iść na śniadanie i zacząć nowy dzień.

 A ja, co dzień, na nowo staram się również ogarnąć jakoś swój świat i siebie. Nie chodzę w rozciągniętych dresach i bez makijażu, nie narzekam każdego dnia, że inni to mają lepiej. Pewnie mają, ale ja też nie mam najgorzej. Każdy dzień jest wyjątkowy, a teraz, kiedy mam dziecko i widzę jak ono szybko rośnie, czuję, po raz pierwszy chyba w życiu, w tak namacalny sposób, upływający czas.

 Często zabieram mojego szkraba na spacery, ostatnio coraz częściej bez wózka, po prostu idziemy się przejść. Jakie fajne są te spacery! Wszystko go wtedy interesuje i kwiaty, które ciągle zrywa i mi przynosi:) i samochody i autobusy i ptaszki, które przelatują wokół nas. A dla mnie fajnie jest patrzeć na świat oczami mojego dziecka. I też odkrywam go na nowo. To jest nasz czas. Już wkrótce moje dziecko nie będzie potrzebowało mnie aż tak bardzo, ale póki co, jestem dla niego całym światem (przynajmniej do czasu aż tata wróci z pracy, bo wtedy to on staje się dla naszego synka całym światem:). Widzę to w jego oczach każdego dnia. I cieszę się, że mam na to wszystko czas: i na spacery, i na uczenie go nowych rzeczy, i na patrzenie jak rośnie i się rozwija. Nie wiem czy miałabym tyle cierpliwości w sobie i spokoju, gdybym pracowała zawodowo....

Tak więc, drogie mamy, ja nie mówię, że praca zawodowa jest zła, albo, że Wy jesteście złymi matkami, bo zostawiacie maleńkie dziecko przez cały dzień poza domem. Nie! Ale Wy również przestańcie nas krytykować i oceniać. W życiu różnie się układa. Bywa również, że życie nie daje nam wyboru. Każdy na swój sposób niech szuka złotego środka do życia. A poza tym nauczmy się tolerancji, a wszystkim nam będzie  żyło się lepiej.

Wakacje już za półmetkiem (brzmi o wiele lepiej niż gdybym napisała wakacje zbliżają się do końca, prawda?:) Czas mija nam na podróżowaniu między jedną a drugą babcią, i pomieszkiwaniem u siebie. Na szczęście wróciła piękna pogoda i znów jest gorąco (co akurat mnie bardzo cieszy) Choć pakowanie i rozpakowywanie torb podróżnych bardzo mnie wkurza (nigdy nie umiałam i chyba już się nie nauczę dobrze pakować), to jednak czas spędzony na wsi rekompensuje ten wysiłek. I odkryłam, że z wiekiem coraz bardziej doceniam proste życie i kontakt z naturą. Dobrze, że na stare lata przeniosę się na wieś:)

 Będąc u mamy i patrząc na mojego synka i moje siostrzenice i bratanice i ich zabawy przypomina mi się moje własne dzieciństwo, kiedy to do nas przyjeżdżało kuzynostwo i razem spędzaliśmy wakacje No może byliśmy starsi niż oni teraz ale radość na twarzach widzę tę samą. Ile mieliśmy frajdy, ile pomysłów na wspólną zabawę, ile śmiechu, wygłupów, do dziś pamiętam niektóre pomysły na jakie potrafiliśmy wtedy wpaść, ech lepiej nie mówić....

A dziś sama obserwuję, jak bawią się nasze dzieci:) a ponieważ lubię fotografować, poniżej przedstawiam Wam kilka fotek z naszego lata na wsi. Choć robione one były przez całe lato, postanowiłam przedstawić je w postaci historii jednego dnia naszego życia na wsi.

Kiedy tak przeglądam te zdjęcia, to myślę sobie, że do szczęścia nie trzeba wiele. Czasami  szczęście ma smak codzienności.  

Dzień z życia na wsi

Poranek wita nas błękitnym niebem, piękną pogodą i rosą w ogrodzie (a może to krople porannego deszczu?)

***

Jest ulubieńcem dzieciaków

***

Kotka seniorka przygląda się temu całemu zamieszaniu ze stoickim spokojem.

W zależności od tego jak pada światło, jej futro przybiera różne barwy.

Ma najpiękniejsze kocie oczy jakie kiedykolwiek widziałam

Choć poważna i stateczna w swoim zachowaniu, czasem da się namówić młodemu kiciusiowi do wspólnej zabawy

A pies w swoim futrze chowa się w cieniu (trudno mu się dziwić) i stamtąd przygląda harcom kotów

A bywa, że robi za poduszkę dla kota:)

 

Mój synek, przygląda się życiu na podwórku z wielkim zainteresowaniem

A kiedy już znudzi się obserwowaniem,  sam zabiera się do zabawy

Czapka taty sprawdziła się w sam raz w te upały, bo jej długi daszek bardzo dobrze zasłania twarz przed słońcem (nasza czapka po prostu gdzieś się zapodziała)

***

W południe robi się tak gorąco, że życie na podwórku zamiera, moje dziecko zapada w objęcia Morfeusza (podobnie jak koty i pies), a ja mam chwilę na małą czarną:)

Po południu, kiedy robi się nieco chłodniej, życie na wsi zaczyna toczyć się na nowo

A ja z aparatem fotograficznym wybrałam się na podglądanie otaczającego mnie świata:)

 ***

  Lato w ogrodzie, to nie tylko pyszne owoce o których pisałam już wcześniej, ale również kwiaty, które nie dość, że cieszą oko, to jeszcze  pięknie pachną

***

Świat zwierząt jest równie interesujący do fotografowania jak kwiaty

Pszczoły, choć bardzo pożyteczne, trochę mnie przerażają

Czego nie mogę powiedzieć o spotkaniu ze ślimakiem Winniczkiem

***

Kury chętnie stroszyły piórka przed aparatem fotograficznym

Moją sesję fotograficzną z kurami dzieci uznały za idealny pretekst do zabawy z nimi w berka:)

Aby iść na ratunek kurom, szybko musiałam wymyślić  jakąś ciekawą zabawę. Puszczanie baniek okazało się zajęciem IDEALNYM

***

I tak oto kolejny dzień lata dobiega końca

Oby takich dni było tego lata jeszcze WIELE

A Wam jak mija lato?